مشـکلات یاد شده ریشه های گوناگونی داشته و از جهات مختلف قابل بررسی است. یکی از جنبه های بررسی کـه هـم علـت و هـم معلول بسیاری از معضلات شهری است، وجود شهر کهن در دل شهر امروزین است. ماهیـت ویـژه شـهر کهـن و بافتهـای شهری کهن، هرگونه بی توجهی به آن را از جهات مختلف مردود می سازد؛ از جهت اقتصادی چون دارای امکانـات بـالقوه ای اعم از زیر ساختی و روساختی است،از جهت فرهنگی چون خاستگاه شهر امروزی و یادگاری از فرهنگ و تاریخ پیشین است، از جهت اجتماعی چون چه در صورت متروک شدن و چه تراکم کاربریهـای نامتناسـب، بخشـی از جامعـه و ضـامن زندگی انسان ها می باشد، از جهت کالبدی چون باوجود همه فرسودگی هنوز دارای ارزش های معماری و شهرسـازی یکتـایی است و در مجموع آنکه حتی در صورت نبود ارزش های بالقوه و بالفعل، سهم آن از گستره شهرها آنچنان درخور توجه است که نادیده انگاشتن آن منطقی نمی باشد. از این روست کـه از سـالها پیش، بهسـازی و نوسـازی و بطـور کلـی مداخلـه در بافت های کهن شهرها به یکی از مسائل اساسی نظام برنامه ریزی کشورهایی که دارای پیشینه ای از شهرنشـینی بـوده انـد تبدیل گشته است. در کشور ایران نیز که یکی از کهن ترین خاستگاه های تمدن شهری است، از حـدود یـک قـرن پـیش قوانینی مورد طرح و تصویب قرار گرفته و هزینه های مادی و معنـوی درخـور تـوجهی صـرف مداخلـه در بافت هـای کهـن شهری گردیده اند.این اقدامات گاه در جهت حفظ شالوده شهر کهن و گاه در جهت حذف آن عمل کرده و با چهارچوب ها و جهت گیری های متعددی ارائه شده اند.از آنجا که هدف مشخص و نظریه ویژه ای در این اقدامات دنبال نشده و سیاسـت های مداخله غالبا سردرگم اتخاذ شده اند، آنچه در عمل مشاهده می شود، از روند تخریـب تـدریجی و بلاتکلیفـی ایـن بافتهـا حکایت دارد. در این تحقیق به موضوعات مطرح شده پرداخته و در نهایت راهکارهایی جهت بهبود وضعیت شهری بر اساس مطالعات انجام شده در شهر تهران ارائه می شود.