افزایش هزینه‌های ساخت بزرگراه‌ها، چالشی مستمر برای سازمان‌های حمل‌ونقل محسوب می‌شود؛ بااین‌حال، ساختار این رشد در سطح اجزای تشکیل‌دهنده هزینه هنوز به‌طور کامل تبیین نشده است. پژوهش حاضر با تحلیل ۹۱ مشاهده فصلی از شاخص ملی هزینه ساخت بزرگراه در ایالات متحده آمریکا، NHCCI، طی دوره فصل اول ۲۰۰۳ تا فصل سوم ۲۰۲۵، از روش‌هایی شامل تحلیل سهم اجزا، رتبه‌بندی نوسان‌پذیری، مقایسه دوره‌های قبل و بعد از سال ۲۰۲۰، و مدل‌سازی سری زمانی ARIMA استفاده می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که شاخص کل NHCCI در دوره مورد بررسی ۲۳۰.۸ درصد افزایش یافته است؛ به‌گونه‌ای که ۶۸.۰ درصد از این رشد تنها در ۲۳ فصل پس از سال ۲۰۲۰ رخ داده است. اگرچه آسفالت در بلندمدت مهم‌ترین عامل اثرگذار بر افزایش هزینه‌ها بوده است، دوره پس از ۲۰۲۰ الگوی کاملاً متفاوتی را نشان می‌دهد؛ به‌طوری‌که کنترل ترافیک با ۴۶۸ درصد، بتن با ۳۴۱ درصد و تأسیسات برقی با ۲۹۲ درصد، بیشترین افزایش نسبی را ثبت کرده‌اند. این یافته بیانگر آن است که افزایش اخیر هزینه‌ها صرفاً به مصالح وابسته به نفت محدود نبوده، بلکه به‌صورت گسترده در میان همه گروه‌های اصلی اقلام پرداختی گسترش یافته است. نتایج پیش‌بینی مدل ARIMA(3,1,3) نیز نشان می‌دهد که شاخص NHCCI در کوتاه‌مدت و تا فصل سوم ۲۰۲۶ در بازه ۳.۲۹ تا ۳.۴۰ تثبیت خواهد شد. پیام اصلی این پژوهش آن است که سازمان‌های متولی زیرساخت دیگر نمی‌توانند تنها بر عوامل کلی افزایش هزینه یا شاخص‌های تجمیعی تعدیل قیمت اتکا کنند. پیش‌بینی هزینه، تخصیص ذخایر احتیاطی و طراحی بندهای تعدیل قیمت باید بر شواهد اختصاصی هر جزء هزینه مبتنی باشد؛ زیرا در محیط پس از سال ۲۰۲۰، ریسک افزایش هزینه در همه اجزای اصلی پروژه حضور دارد، نه فقط در آسفالت است.